poniedziałek, 28 listopada 2016

Lista Objawów przydatnych w badaniu pacjenta przez Ratownika Medycznego.



Objaw Babińskiego – ocena polega na drażnieniu bocznej powierzchni podeszwy stopy i w poprzek poduszki stopy (w kierunku palucha). Objaw będzie dodatni, gdy paluch stopy zgina się grzbietowo, a pozostałe palce przybierają wachlarzowate rozłożenie.


------------------------------------------------------------
Objaw Brudzińskiego – objaw oponowy; występuje jako objaw karkowy i łonowy. Badany jest poprzez przygięcie karku w kierunku mostka lub uciśnięcie spojenia łonowego. Objaw będzie dodatni, jeżeli wystąpi zgięcie kończyn dolnych.


------------------------------------------------------------
Próba Romberga – pacjent stoi wyprostowany ze złączonymi stopami oraz z rękoma opuszczonymi wzdłuż ciała przy oczach otwartych oraz zamkniętych. Próba będzie dodatnia, gdy u pacjenta pojawią się zaburzenia równowagi. Mogą być obecne zarówno przy otwartych, jak i zamkniętych oczach.


------------------------------------------------------------
Triada Cushinga – zespół objawów towarzyszących wzmożonemu ciśnieniu śródczaszkowemu; w skład triady wchodzą: bradykardia, nieregularny oddech, wzrost ciśnienia tętniczego.

------------------------------------------------------------
Objaw Kerniga – objaw oponowy; badany poprzez zgięcie kończyny dolnej w stawach biodrowym i kolanowym, następnie badający próbuje wyprostować kończynę w stawie kolanowym. Objaw ten jest dodatni podczas wystąpienia oporu podczas badania.


------------------------------------------------------------
Objaw Laseque’a – charakterystyczny dla rwy kulszowej. Oceniając objaw Laseque’a, należy pacjenta położyć płasko na plecach, a następnie badający podnosi kończynę dolną wyprostowaną w kolanie. Objaw będzie dodatni, gdy podczas
prostowania pojawi się ból.



------------------------------------------------------------

Objaw Blumberga – objaw stwierdzany w badaniu przedmiotowym u chorych z ostrym zapaleniem
otrzewnej. Objaw charakteryzuje się brakiem bolesności lub słabo nasiloną bolesnością podczas delikatnego i powolnego wpuklania powłok brzusznych, z charakterystycznym wywołaniem ostrego, silnego bólu w momencie gwałtownego zwolnienia ucisku. Mechanizm patofizjologiczny objawu to bolesne rozklejanie się blaszek otrzewnej w wyniku zapalenia oraz nagła zmiana ciśnienia w jamie brzusznej.


------------------------------------------------------------
Objaw Goldflama – w badaniu fizykalnym wywoływany przez uderzanie pięści badającego w grzbiet drugiej rozwartej ręki, przyłożonej w okolicy kąta kręgosłupowo-żebrowego. Prawidłowe
wstrząsanie tej okolicy nie wywołuje bólu. Ostry ból stanowi dodatni objaw Goldflama i sugeruje istnienie kamicy nerkowej lub moczowodowej, stanów zapalnych nerek oraz zakrzepicy żyły nerkowej po stronie badanej.


------------------------------------------------------------
Objaw Chełmońskiego – objaw występujący w chorobach wątroby, polegający na występowaniu
bolesności w trakcie wstrząsania okolicy łuku żebrowego prawego. Zwykle badanie tego objawu polega na położeniu dłoni na łuku żebrowym prawym i następnie uderzeniu w dłoń pięścią drugiej ręki. W przypadku wystąpienia bólu uważa się objaw za dodatni i świadczy to o istnieniu procesu zapalnego pęcherzyka żółciowego, zwłaszcza w przebiegu kamicy żółciowej.


------------------------------------------------------------
Objaw Murphy’ego – objaw chorobowy służący do różnicowania bólu w okolicy podżebrowej prawej. Uważa się, że jest dodatni w przypadku kamicy pęcherzyka żółciowego, natomiast ujemny –
w przypadku zapalenia dróg żółciowych bądź ich kamicy. Badanie objawu wykonuje się w pozycji leżącej na wznak. Badający kładzie dłoni w okolicy podżebrowej prawej w linii środkowo-obojczykowej w lokalizacji pęcherzyka żółciowego i nakazuje pacjentowi wykonać głęboki wdech. Objaw uważa się za dodatni, jeśli badany przerwie wdech, co spowodowane jest bólem. W trakcie wdechu rozprężające się płuca oraz napinająca się przepona powodują ruch znajdującego się
poniżej wątroby oraz leżącego na jej dolnym brzegu pęcherzyka żółciowego, który, obniżając się przy wdechu, uderza w palce badającego, powodując w przypadku jego stanu zapalnego ból i odruchowe wstrzymanie oddechu.




------------------------------------------------------------
Objaw Jaworskiego – objaw charakterystyczny dla zapalenia wyrostka robaczkowego. Pacjent w pozycji leżącej podnosi kończynę dolną prawą do góry. Następnie badający naciska palcami dłoni
okolicę wyrostka robaczkowego, a pacjent jednocześnie opuszcza wyprostowaną w stawie kolanowym kończynę. Objaw uznaje się za dodatni, gdy w trakcie opuszczania kończyny pojawia się narastający ból.


------------------------------------------------------------
Objaw Rovsinga – objaw zapalenia wyrostka robaczkowego lub zapalenia otrzewnej. Badanie wykonuje się oburącz. Badający układa jedną dłoń w okolicę lewego dołu biodrowego prostopadle do okrężnicy zstępującej, a następnie wywiera swoją drugą dłonią równomierny ucisk na dłoń
wcześniej przyłożoną do skóry brzucha. Stopniowo przesuwa dłonie w kierunku antyperystaltycznym do lewego zgięcia okrężnicy. W wyniku badania dochodzi do wzrostu ciśnienia gazów w okrężnicy,
co rozciąga ścianę kątnicy i wyrostek robaczkowy. W przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego wyzwoli to ból w prawym dolnym kwadrancie brzucha – dodatni objaw Rovsinga.

------------------------------------------------------------
Oddech Biota, oddech ataktyczny – określenie stosowane do określenia zupełnie niemiarowego trybu oddechowego. Okresy bezdechów (10 - 30 sekund) są przerywane zupełnie bezładnym rytmem oddechowym, poszczególne oddechy różnią się częstotliwością i głębokością. Występuje w schorzeniach i urazach ośrodkowego układu nerwowego obejmujących rdzeń przedłużony i znajdujący się w nim ośrodek oddechowy. Jest objawem poważnym i źle rokującym. Stosunkowo często występuje w stanach agonalnych i może przejść w bezdech.


------------------------------------------------------------
Wiotka klatka piersiowa - Powstaje w wyniku złamania co najmniej trzech sąsiednich żeber gdy każde z nich złamane jest co najmniej w dwóch miejscach. Wynikiem takich złamań jest powstanie fragmentu ściany klatki piersiowej który nie pozostaje w ciągłości z resztą jej rusztowania.
Wyróżnia się typ boczny lub przedni wiotkiej klatki piersiowej (wyłamanie mostka). W przypadku złamań tylnych części żeber silne mięśnie grzbietu zapobiegają powstaniu luźnego fragmentu ściany Wyłamany fragment u chorego oddychającego spontanicznie porusza się paradoksalnie w stosunku do reszty klatki piersiowej.

Siła potrzebna do spowodowania tego typu obrażeń powoduje również stłuczenie tkanki płuca leżącego pod wyłamanym fragmentem co dodatkowo przyczynia się do niedotlenienia. Istnieje duże ryzyko powstania odmy lub krwiaka opłucnej. W przypadku wyłamania dużego fragmentu ściany chory może mieć poważne zaburzenia oddychania i małą objętość oddechową a zatem będzie potrzebował wspomagania wentylacji i intubacji tchawicy.

Ból spowodowany złamaniami dodatkowo przyczynia się do pogorszenia wentylacji która jest już zaburzona przez paradoksalny oddech i stłuczenie płuca. Obmacując klatkę piersiową można wyczuć trzeszczenia w tkance podskórnej i nieprawidłowe ruchy ściany klatki piersiowej. Wiotką klatkę piersiową można rozpoznać podczas badania wstępnego. "


------------------------------------------------------------
Objaw Battle’a jest to objaw, który pojawia się w przypadku złamania w okolicy dołu środkowego podstawy czaszki. Objaw Battle’a polega na wystąpieniu krwiaka podskórnego umiejscowionego nad wyrostkiem sutkowatym (za małżowiną uszną). Objaw Battle’a przeważnie ujawnia się po kilku dniach od momentu urazu.

------------------------------------------------------------
Niedomykalność zastawki trójdzielnej - Nieprawidłowe cofanie się krwi z prawej komory do prawego przedsionka wskutek nieszczelności zastawki trójdzielnej. Objawy przedmiotowe: tętnienie znacznie poszerzonych żył szyjnych, objaw wątrobowo-szyjny; u chorych z dużą niedomykalnością występuje tętnienie naczyń na szyi i głowie, rzadziej tętnienie gałek ocznych; tętnienie prawej komory; tętnienie wątroby; w wadzie zaawansowanej uogólniony obrzęk tkanki podskórnej, wodobrzusze oraz sinożółtawe zabarwienie powłok; szmer holosystoliczny, którego głośność zwiększa się w czasie głębokiego wdechu oraz turkoczący szmer rozkurczowy (w dużej niedomykalności).


------------------------------------------------------------
Objaw Trosseau - u polega na przymusowym ustawieniu palców dłoni w kształt przypominający rękę położnika. Objaw ten możemy zaobserwować podczas wykonywania tzw. „próby tężyczkowej EMG”. Do badania tego używamy mankietu do mierzenia ciśnienia tętniczego krwi, który zaciskamy na ramieniu pacjenta wywołując niedokrwienie przedramienia. Objawem Trousseau nazywamy dłoniowe zgięcie palców IV i V. Objaw ten może również występować samoistnie podczas napadu tężyczki jawnej. Tężyczka - Tężyczka jest zaburzeniem o bardzo różnorodnym obrazie chorobowym. Wiąże się z nadpobudliwością nerwowo-mięśniową, osłabioną koncentracją uwagi, zmęczeniem, uczuciem ciągłego zdenerwowania. Napad tężyczki może przebiegać pod postacią zespołu łagodnych objawów, jak drętwienie wokół ust oraz dystalnych części kończyn z hiperwentylacją, uczuciem braku tchu, kołataniem serca, zawrotami głowy oraz nudnościami, a także uczuciem wykręcania dłoni i stóp. Do poważniejszych objawów mogących wystąpić podczas napadu tężyczki zaliczamy uogólnione drgawki, utratę przytomności, kurcze mięśni, a do stanów zagrażających życiu skurcz mięśni krtani oraz zaburzenia rytmu serca. Tężyczka może być manifestacją wielu zaburzeń elektrolitowych, w tym hipokalcemii, hipomagnezemii, hipokaliemii, zasadowicy oraz zaburzeń gospodarki elektrolitowej powstałych w wyniku hiperwentylacji. Przyczyn powyżej wymienionych zaburzeń elektrolitowych jest wiele. Zaliczamy do nich między innymi nieprawidłowo zbilansowaną dietę, alkoholizm, choroby o podłożu endokrynologicznym oraz genetycznym, przyczyny jatrogenne,
jak terapia inhibitorami pompy protonowej oraz wiele, wiele innych. Tężyczka bywa zbyt późno rozpoznawana, a przez to niedostatecznie leczona, dlatego wymaga bliższego poznania.

Video („ręka położnika” po uciśnięciu ramienia przez 3 min mankietem sfigmomanometru napompowanym do 20 mm Hg powyżej ciśnienia skurczowego)


Video.2  (możliwość wywołania napadu tężyczkowego poprzez hiperwentylację.)

------------------------------------------------------------
Objaw Rossolimo (odruch Rossolimo, ang. Rossolimo's sign/reflex) – patologiczny objaw neurologiczny świadczący o uszkodzeniu układu piramidowego, polegający na podeszwowym zgięciu palców stopy w odpowiedzi na szybkie ich uderzenie. Jego znaczenie jest mniejsze niż objawu Babińskiego, który to może być nieraz jedynym i rozstrzygającym objawem sugerującym uszkodzenie układu piramidowego (drogi korowo-rdzeniowej)

------------------------------------------------------------
Rozedma podskórna (efekt ludzika michellin) W sytuacji kiedy wykonujesz badanie urazowe i jesteś na etapie badania szyi możliwe jest występowanie tzw rozedmy podskórnej - zjawiska które można porównać z obecnością pęcherzyków folii bąbelkowej. Może ono towarzyszyć np. odmie prężnej (maskuje wtedy objaw wypełnienia żył szyjnych ) Rozedma podskórna będzie wyczuwalna zarówno na klatce piersiowej jak i szyi, ale może także być wyczuwalna na kończynach górnych.

------------------------------------------------------------
Objaw Cullena (ang. Cullen's sign) – objaw ostrego zapalenia trzustki opisany w roku 1918 przez Thomasa Stephena Cullena, przejawiający się występowaniem brunatnosinych plam w okolicy pępka, będących ogniskami martwicy podskórnej tkanki tłuszczowej. Jest to objaw bardzo rzadki, w przypadku wystąpienia rokowniczo niepomyślny.

------------------------------------------------------------
Objaw Kehra – w przypadku pęknięcia śledziony wynaczyniona krew, gromadząc się pod przeponą może podrażniać dośrodkowe włókna nerwowe nerwu przeponowego, powodując ból ramienia lewego, nie jest to jednak objaw swoisty.

------------------------------------------------------------
Objaw Kussmaula - W prawidłowych warunkach wdech wywołuje obniżenie ciśnienia w klatce piersiowej, ułatwia napływ z żył głównych do prawego przedsionka i powoduje przemijające obniżenie wypełnienia żył szyjnych. Zjawisko odwrotne – przepełnianie się żył szyjnych podczas wdechu – nosi nazwę objawu Kussmaula. Objaw ten jest swoisty dla zaciskającego zapalenia osierdzia. Występuje także w niewydolności lub za-wale prawej komory i w masywnym zatorze tętnicy płucnej, lecz nie w tamponadzie serca.  Ważnym elementem oceny tętna żylnego jest bada-nie refluksu wątrobowo-szyjnego. Badanie przeprowadza się u pacjenta w pozycji leżącej, którego wcześniej prosi się o rozluźnienie mięśni brzucha przezpodciągnięcie kolan do góry. Na prawe podżebrze wywiera się długotrwały ucisk. W prawidłowych wa-runkach wypełnienie żył nie ulega zmianie lub obserwujemy przemijający, trwający 5–10 s niewielki wzrost ciśnienia żylnego. Nieprawidłowa odpowiedź polega na trwałym wzroście ciśnienia, utrzymującym się tak długo, jak wywierany jest ucisk. Objaw ten wskazuje na prawokomorową niewydolność serca lub zaciskające zapalenie osierdzia.

------------------------------------------------------------
Objaw Markle'a Jeden z objawów klinicznych sugerujących obecność zapalenia otrzewnej. Potwierdzeniem jest ból jamy brzusznej (objaw dodatni) wywołany wstrząśnieniem tułowia, np. przy podskoku; szybkim opadaniu na pięty po staniu na palcach stóp; delikatnym wstrząśnieniu okolicy lędźwiowej leżącego pacjenta. Uważany jest za równoznaczny z objawem Blumberga.


czwartek, 24 listopada 2016

Zastanawiałeś się kiedyś jak wyglądałby świat bez ratowników medycznych ? NIE ? zobacz i się przekonaj !

 Kampania  społeczna „Imagine a world without paramedics” od pewnego czasu jest prowadzona na szeroką skalę w Kanadzie. Jako Ratownik Medyczny ale też jako pacjent życzyłbym sobie aby w naszym kraju było coraz większe zainteresowanie zawodem Ratownika Medycznego - który często jest tak bardzo niedoceniany.



Filmy kampanii zdecydowanie wymowne !






A teraz wyobraź sobie że nie ma kto Ci tego ratunku udzielić... 

Nie mogę też walczyć o życie twoje w momencie gdy zagrożone jest moje...Agresja wobec Ratowników Medycznych Filmy:



środa, 23 listopada 2016

Pomiar nawrotu kapilarnego - CRT. Czas napełnienia naczyń włosowatych nie jest wiarygodną oznaką wstrząsu !

 " W serii badań których przedmiotem była ocena prognostycznej wartości CRT jako wskaźnika ciężkości choroby lub stopnia hipowolemii, niewiele danych przemawia za stosowaniem CRT i niewiele uzasadnia stosowanie tej metody. Holcomb i Schriger oraz Baraff stwierdzili że CRT odznacza się małą swoistością i małą czułością w rozpoznawaniu hipowolemii w przypadku urazów i w badaniach laboratoryjnych.




Kolejne badania Kluppa i Keenana sugerują że CRT jest słabym wskaźnikiem perfuzji tkanek obwodowych i z tego powodu zastosowanie tego badania jest ograniczone.

Chociaż jest mało danych przemawiających za stosowaniem CRT jako wskaźnika stanu hemodynamiki, to uważa się że jest to łatwa i szybka metoda którą można stosować w każdych warunkach. Dlatego prawdopodobnie w najbliższej przyszłości pozostanie ona częścią badania klinicznego. Musi być jednak interpretowana jako część całościowej oceny a nie jako samodzielne badanie.


W trzech badaniach których przedmiotem było zweryfikowanie  dokładności ustalenia prawidłowego CRT wykazano że czas ten może wynosić do 6 sekund. Badania te wykazały że CRT zależy od wieku, płci, otoczenia, przy czym u dorosłych mężczyzn i u dzieci CRT jest istotnie krótszy niż u kobiet i osób starszych. Ponadto stwierdzono że temperatura otoczenia i temperatura ciała może w istotny sposób zmienić CRT : wydłużyć go przy obiżonej temp. Na CRT mogą także wpływać leki wazoaktywne jak leki inotropowe u krytycznie chorych. "

źródło: Diagnostyka i postępowanie w ratownictwie medycznym - Procedury zabiegowe. 2013.
-------------------------------------------------------------------------------
Jak prawidłowo mierzyć czas powrotu włośniczkowego u dzieci... 


"Czas napełniania naczyń włosowatych. Zdolność układu sercowo-naczyniowego do ponownego napełniania naczyń włosowatych po tym jak krew została z nich usunięta reprezentuje ważny mechanizm wspierający. Analizując poziom funkcjonowania tego mechanizmu poprzez uciśnięcie naczyń włosowatych w celu usunięcia krwi a następnie zmierzenie czasu napełnienia może zapewnić wgląd w stopień perfuzji danego łożyska włośniczkowego.

Pomiar czasu napełniania naczyń włosowatych został niedawno opisany jako najlepsze badanie na obecność wstrząsu. Jednakże nie jest to badanie na obecność wstrząsu a raczej sprawdzenie perfuzji badanego łożyska włośniczkowego.

- preferowanym miejscem pomiaru powrotu włośniczkowego powinien być palec dłoni

- przed pomiarem palec należy uciskać z umiarkowaną siłą przez 5 s;pomiar najlepiej przeprowadzać w temperaturze otoczenia 20–25°C, niezależnie od ciepłoty ciała dziecka

-CRT należy mierzyć za pomocą zegarka lub stopera, a wartość pomiaru należy podawać w sekundach

- za wartość nieprawidłową należy uznać CRT ≥3 s.

Na podstawie analizy badań obejmujących grupę 1252 noworodków do 7. doby życia stwierdzono:

Dużą różnorodność wartości CRT w zależności od miejsca pomiaru – od ok. 2,5 do >7 s (górna granica normy )CRT wahała się:

2,40–4,19 s przy pomiarze na głowie
2,41–4,07 s na klatce piersiowej;
3,41–4,61 s na brzuchu,
4,19–7,11 s na dłoni;
2,92–5,66 s na palcu dłoni
2,68– 7,85 s na stopie;

Najszerszy zakres CRT przy pomiarze na stopie. Dostępne dane nie pozwoliły jednoznacznie ustalić prawidłowej wartości CRT u noworodków do 7. doby życia.

Na podstawie analizy badań obejmujących grupę 498 dzieci >7. doby życia stwierdzono:

Dużą różnorodność CRT w zależności od miejsca pomiaru (górna granica normy CRT mierzonego :

na palcu dłoni wahała się 1,21–2,08 s,
na klatce piersiowej 2,15–3,39 s,
na stopie 3,86–4,31 s);

Prawidłową (≤2 s) i nieprawidłową (>3 s) wartość CRT (u niektórych zdrowych dzieci CRT może wynosić nawet 2,5 s, dlatego za graniczną należy uznać wartość CRT 2–3 s).

Ustalono również, że dłuższy czas ucisku (3–4 s), w porównaniu z krótszym (1–2 s), wiązał się z wydłużeniem CRT o 1,2–1,4 s.

Zmniejszenie temperatury otoczenia wydłużało wartości CRT, natomiast ciepłota ciała dziecka w niewielkim stopniu wpływała na wartości pomiaru. Stosowanie stopera znacznie zmniejsza różnice w pomiarach dokonanych przez różnych obserwatorów."

źródło : Archives of Disease in Childhood ,
-------------------------------------------------------------------------------
Ratownik udzielając pomocy przedszpitalnej sprawdza czas napełnienia naczyń włosowatych poprzez naciśniecie łożyska paznokcia. Zabieg ten usuwa krew z widocznego łożyska włosowatego. Szybkość powrotu krwi do łożyska (czas napełnienia) jest narzędziem oceniania przepływu krwi przez tą najdalej wysuniętą część układu krążenia.

Sam czas napełnienia naczyń włosowatych nie jest wiarygodną oznaką wstrząsu gdyż na jego długość ma wpływ mnóstwo innych czynników. Na przykład miażdzyca tętnic obwodowych, niska temperatura, użycie farmakologicznego środka rozszerzającego lub zwężającego naczynia, czy zaistnienie wstrząsu neurogennego może skrzywić wyniki. W takich przypadkach czas napełnienia staje się mało przydatny w ocenie czynności sercowo-naczyniowej.



Badanie czasu napełnienia naczyń włosowatych ma swoje miejsce w ocenie właściwego działania układu krążenia, jednak zawsze powinno ono być analizowane w połączeniu z innymi wynikami badania przedmiotowego podobnie jak ratownik udzielający pomocy przedszpitalnej wykorzystuje różne wskazówki w swojej ocenie (np ciśnienie krwi)"

źródło : Prehospital Trauma Life Support


Hipowentylacja z częstością oddechów 40/min "tak tak hipo nie hiper"

Podczas normalnej wentylacji spoczynkowej do płuc dostaje się około 500 ml powietrza. Jego część 150 ml pozostaje w drogach oddechowych w martwej przestrzeni i nie bierze udziału w wymianie gazowej. Jeśli objętość oddechowa wynosi 500 ml a częstotliwość wentylacji wynosi 14 oddechów/ min minutowa objętość oddechowa może zostać obliczona w następujący sposób:

Objętość minutowa = 500 ml x 14 oddechów/min
Objętość minutowa = 7000 ml/min lub 7 l/min



Dlatego też w stanie spoczynku około 7 l powietrza musi przemieścić się do i z płuc każdej minuty aby utrzymać właściwy poziom usuwania CO2 i nasycenia tlenem. Jeśli objętość minutowa spadnie poniżej normy oznaczać będzie że u pacjenta dochodzi do nieprawidłowej wentylacji - znajduje się on w stanie nazywamy hipowentylacją.

Hipowentylacja prowadzi do nagromadzenia się CO2 w organizmie. Do hipowentylacji często dochodzi wtedy kiedy uraz głowy lub klatki piersiowej powoduje zmiany w sposobie oddychania lub niezdolność ściany klatki piersiowej do poruszania się w odpowiedni sposób.

Na przykład objętość oddechowa u pacjenta z złamanymi żebrami który oddycha szybko i płytko z powodu bólu wywołanego obrażeniami może wynosić 100 ml a częstotliwość wentylacji 40 oddechów/min . Objętość minutową u tego pacjenta można obliczyć w następujący sposób:

Objętość minutowa = 100ml x 40 oddechów/min
Objętość minutowa = 4000ml/min lub 4/min

Jeśli zdrowej osobie w spoczynku do prawidłowej wymiany gazowej potrzeba 7l/min to 4l/min nie wystarczy żeby organizm mógł skutecznie usuwać CO2 co wskazuje na hipowentylację.

Co więcej 150 ml powietrza jest potrzebne aby pokonać martwą przestrzeń. Jeśli objętość oddechowa wynosi 100 ml zawierające tlen powietrze nie dotrze do pęcherzyków. Jeśli nie zostanie podjęte leczenie hipowentylacja szybko doprowadzi do ostrej niewydolności oddechowej a w końcu do śmierci."

źródło: PHTLS

wtorek, 22 listopada 2016

Bezpiecznie stosowanie tlenu podczas defibrylacji. Czyli ryzyko powstania płomieni podczas stosowania tlenoterapii. FILM !

W atmosferze wzbogaconej tlenem iskrzenie spowodowane nieprawidłowo przyklejonymi elektrodami do defibrylacji może być przyczyną płomieni i istotnych oparzeń u pacjenta.



Nie ma opisu przypadku pojawienia się ognia spowodowanego iskrzeniem podczas defibrylacji z użyciem elektrod samoprzylepnych co sugeruje że ich zastosowanie minimalizuje ryzyko powstania łuku elektrycznego i dlatego powinno się je stosować zawsze jeśli to możliwe.

Ryzyko powstania płomieni podczas próby defibrylacji można zminimalizować poprzez podjęcia następujących środków ostrożności:

- zdejmij maskę twarzową lub kaniule donosowe i umieść je w odległości co najmniej jednego metra od klatki piersiowej pacjenta

- pozostaw worek wentylacyjny połączony z rurką intubacyjną lub nagłośniowym przyrządem do udrażniania dróg oddechowych upewniając się że w obiegu nie pozostał resztkowy PEEP

- jeśli pacjent jest podłączony do respiratora pozostaw rury respiratora (okrężny układ oddechowy) połączone z rurką intubacyjną chyba że uciśnięcia klatki piersiowej uniemożliwiają dostarczenie adekwatnej objętości oddechowej przez respirator. W takim przypadku respirator najczęściej zmienia się na worek samorozprężalny który również może pozostać połączony z rurką intubacyjną.

- wyłącz respirator jeśli go nie używasz aby zapobiec dostarczaniu dużych objętości tlenu do pomieszczenia.

- Podczas normalnego stosowania respiratora w oddziale intensywanej terapii gdy jest on podłączony do rurki intubacyjnej tlen z respiratora jest odprowadzany z głównego wentylatora zamontowanego w znacznej odległości od obszaru defibrylacji. Pacjenci mogą być zależni od dodatniego ciśnienia końcowo – wydechowego PEEP w celu utrzymania adekwatnego utlenowania: podczas kardiowersji gdy spontaniczne krążenie potencjalnie umożliwia utrzymanie dobrego utlenowania krwi szczególnie uzasadnione jest pozostawienie krytycznie chorego pacjenta podłączonego do respiratora podczas dostarczania wyładowania.

Film poglądowy.  Zastosowano cewnik donosowy o ciągłym przepływie tlenu oraz żar z papierosa w efekcie doszło do tzw procesu spalania. (Proces spalania wywołuje się wtedy, gdy ciało palne, połączone z tlenem osiągnie odpowiednio wysoką temperaturę.)


Źródło: ERC 2015

niedziela, 20 listopada 2016

Jaka jest optymalna pozycja ciała dla poszkodowanych we wstrząsie ?

"Wstrząs jest stanem przebiegającym z niewydolnością krążenia obwodowego. Może być spowodowany nagłą utratą płynów ustrojowych (krwawienie), poważnym urazem, zawałem mięśnia sercowego, zatorem płucnym i innymi podobnymi stanami.

Podstawowe leczenie jest z reguły ukierunkowane na przyczynę wstrząsu, ale bardzo ważne pozostaje wspomaganie układu krążenia.

Mimo iż dowody naukowe są słabe, jeśli poszkodowanego we wstrząsie ułoży się w pozycji leżącej na plecach zamiast w innej alternatywnej pozycji, może on odnieść potencjalne korzyści kliniczne, wynikające z poprawy parametrów życiowych i funkcji serca.

Bierne uniesienie kończyn dolnych może spowodować przejściową (< 7 minut) poprawę czynności serca, średniego ciśnienia tętniczego wskaźnika sercowego czy objętości wyrzutowej serca u pacjentów, którzy NIE DOZNALI URAZU.



Znaczenie kliniczne tej przejściowej poprawy jest niepewne.

W badaniach nad biernym uniesieniem kończyn dolnych stosowano kąt od 30 do 60 stopni, ale nie określono optymalnego ułożenia, jednak żadne badanie nie wskazało skutków ubocznych biernego unoszenia kończyn dolnych.

Niniejsze wytyczne podkreślają większą wartość potencjalnych, choć niepewnych korzyści klinicznych, wynikających z poprawy parametrów życiowych oraz funkcji serca dzięki ułożeniu poszkodowanego w pozycji leżącej na plecach (z biernym uniesieniem nóg lub bez) w porównaniu z ryzykiem związanym z poruszaniem poszkodowanego.

Pozycja Trendelenburga (nogi uniesione, głowa ułożona niżej) została wykluczona z tego przeglądu i nie jest zalecana, ponieważ w warunkach pomocy przedszpitalnej jest niemożliwa lub nie praktyczna do wykonania przez osoby udzielające pierwszej pomocy.

Reasumując: Poszkodowanych we wstrząsie należy ułożyć na wznak (na plecach). JEŻELI NIE MA PRZESŁANEK NA OBECNOŚĆ URAZU należy biernie unieść nogi poszkodowanego w celu zapewnienia przejściowej (<7minut) poprawy parametrów życiowych. Znaczenie kliniczne tej przejściowej poprawy parametrów jest niepewne. "

źródło: ERC 2015
-----------------------------------------------------------------------------------

Tzw pozycja przeciwwstrząsowa u pacjenta urazowego bardziej szkodzi niż pomaga.

Ogólnie rzecz biorąc pacjenci we wstrząsie powinni być transportowani w pozycji leżącej na wznak będąc unieruchomionym na desce ortopedycznej.

Specjalne pozycje takie jak pozycja Trendelenburga (pochylenie deski tak aby nogi znajdowały się wyżej od poziomy głowy) czy pozycja wstrząsowa (pozycja leżącego na plecach z uniesionymi samymi nogami) nie są już zalecane.

Pozycja Trendelenburga może pogorszyć i tak już upośledzoną czynność oddechową poprzez nacisk jaki narządy jamy brzusznej będą w tej pozycji wywierały na przeponę oraz może zwiększyć ciśnienie śródczaszkowe u pacjentów z urazowym uszkodzeniem mózgu.

Co więcej naczynia krwionośne u pacjentów w ciężkim wstrząsie hipowolemicznym są z reguły maksymalnie zwężone. Z tego powodu nie uważa się już aby wykorzystanie pozycji Trendelenburga skutkowało znaczna autotransfuzją krwi z kończyn dolnych do narządów niezbędnych do życia i dlatego nie należy jej stosować. Powyższe pozycje są przeciwwskazane w urazie kręgosłupa. "

źródło: PHTLS

sobota, 19 listopada 2016

Kaniulacja żyły szyjnej zewnętrznej - video.

„ Dostęp do żyły szyjnej zewnętrznej jest prosty jako że ma ona dość typowy przebieg. Żyła szyjna zewnętrzna leży po oby stronach szyi i biegnie od kąta żuchwy pomiędzy mięśniem szerokim szyi a powierzchowną warstwą powięzi szyjnej, przez trójkąt łopatkowo – obojczykowy, krzyżując mięsień mostkowo – obojczykowo – sutkowy w kierunku bocznym. Żyła ta uchodzi do pnia ramienno – głowowego lub do żyły szyjnej wewnętrznej lub podobojczykowej.

Dodatkową okolicznością ułatwiającą kaniulację jest to że ratownik udrażniający drogi oddechowe stoi w najlepszej pozycji do jej nakłucia – od strony głowy rannego, dzięki czemu przygotowanie do kaniulacji nie wymaga od niego zmiany miejsca względem pacjenta i może ją wykonać bezpośrednio po udrożnieniu dróg oddechowych.

Żyłę szyjną zewnętrzną należy zlokalizować kierując się dwoma punktami anatomicznymi:

- kątem żuchwy
- i mniej więcej środkiem obojczyka

Miejsce nakłucia znajduje się w połowie odległości pomiędzy tymi dwoma punktami – najczęściej na wysokości chrząstki tarczowatej.

Kaniulację żyły szyjnej zewnętrznej powinno się wykonać u rannego który leży na wznak. Głowę należy delikatnie skręcić w kierunku przeciwnym do miejsca planowanego nakłucia. Jeżeli planowane jest nakłucie żyły szyjnej zewnętrznej prawej , głowę chorego głowę chorego trzeba ostrożnie skręcić w lewo.

Po założeniu rękawiczek przygotowuje się miejsce wkłucia. Najpierw spryskuje się miejsce kaniulacji środkiem odkażającym , po czym pilinguje je gazikiem a następnie ponownie spryskuje środkiem odkażającym.

Następnie należy palec wskazujący lewej ręki położyć powyżej obojczyka. Czynność ta pozwala na wypełnienie żyły szyjnej zewnętrznej i lepsze jest uwidocznienie. Żyła przebiega pomiędzy kątem żuchwy a środkiem obojczyka.

Następnie prawą ręką należy ująć kaniule dożylną i kciukiem dłoni lewej naciągnąć skórę szyi nieco powyżej miejsca planowanego wkłucia kaniuli. Naciąganie skóry kciukiem lewej dłoni stabilizuję żyłę szyjną zewnętrzną w luźnej tkance podskórnej.

Po wprowadzeniu kaniuli do żyły szyjnej zewnętrznej nie należy oczekiwać pojawienia się krwi w komorze kontrolnej jak to się dzieje podczas kaniulacji żył obwodowych (panuje w niej małe ciśnienie szczególnie u osób w hipowolemii). Dlatego po wprowadzeniu kaniuli do żyły szyjnej zewnętrznej należy usunąć z niej mandryn i wprowadzić kaniulę głębiej – do końca. “

Technika wprowadzania kaniuli do żyły szyjnej zewnętrznej ilustruje film dostępny na stronie internetowej autora cytowanego art :  www.machala.info


źródło: http://machala.info/media/repository/2013/EJV_Machala_W_2013_12_23.mp4


Źródło tekstu: 

Postępowanie w obrażeniach ciała w praktyce SOR – serdecznie POLECAM zakup książki !




niedziela, 13 listopada 2016

Bradykardia postępowanie przedszpitalne wg ERC 2015...

Bradykardia definiowana jest jako czynność serca <60/min.  Za bradykardię bezwzględną uważa się częstotliwość rytmu serca <40/min.



Bradykardia może być wywołana przyczynami:

-  sercowymi (np zawał mięśnia sercowego, niedokrwienia mięśnia sercowego, zespół chorego węzła ),
- pozasercowymi (np. reakcja wazowagalna,  hipotermia, hipoglikemia, niedoczynność tarczycy, wzrost ciśnienia śródczaszkowego)

- zatruciem lekami np ( digoksyna, beta-blokery, blokery kanałów wapniowych).



Bradykardia jest spowodowana zmniejszoną aktywnością węzła zatokowo-przedsionkowego lub zaburzeniami przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Zmniejszoną aktywność węzła zatokowo-przedsionkowego obserwujemy w bradykardii zatokowej (wywołanej zwiększonym napięciem nerwu błędnego), zespole chorego węzła i zahamowaniu zatokowym.

Bloki przedsionkowo - komorowe można podzielić na I, II i III stopień. Mogą one być zarówno skutkiem działania wielu leków, zaburzeń elektrolitowych, jak również zmian strukturalnych w sercu związanych z zawałem lub zapaleniem mięśnia sercowego.

Blok przedsionkowo - komorowy I stopnia jest definiowany jako wydłużenie odstępu PQ (>0,20 s) i zwykle jest bezobjawowy.

                                                      fot. źródło: EKG - sztuka interpretacji

Blok przedsionkowo-komorowy II stopnia podzielono na blok typu Mobitz I i Mobitz II. W przypadku bloku typu Mobitz I zaburzenie przewodnictwa występuje w węźle przedsionkowo- komorowym. Zwykle ma to charakter przejściowy i bezobjawowy. W bloku typu Mobitz II zaburzenie przewodnictwa jest najczęściej zlokalizowane poniżej węzła przedsionkowo-komorowego i dotyczy pęczka Hisa lub jego gałęzi. Blok tego typu często jest objawowy, potencjalnie może się rozwinąć całkowity blok serca.

                                                     fot. źródło: EKG - sztuka interpretacji

Blok III stopnia jest definiowany jako rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe. Może ono być przejściowe lub trwałe, w zależności od wywołującej go przyczyny.

Ocena wstępna:

Stan pacjenta z bradykardią oceń w oparciu o schemat ABCDE. Rozważ potencjalną przyczynę bradykardii i poszukuj objawów niepokojących. Rozpocznij leczenie wszelakich odwracalnych przyczyny bradykardii rozpoznanych podczas wstępnej oceny. Jeśli obecne są objawy niepokojące, rozpocznij leczenie bradykardii.

Leczenie wstępne opiera się na podawaniu leków oraz stymulacji zarezerwowanej dla pacjentów u których nie uzyskano odpowiedzi na leczenie farmakologiczne lub pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia asystolii.

Leczenie farmakologiczne:

Jeśli obecne są objawy niepokojące, należy podać 500 uq atropiny dożylnie i jeżeli to konieczne, powtarzać tę dawkę co 3-5 min do całkowitej dawki 3 mg. 

Dawki poniżej 500 uq paradoksalnie mogą spowodować dalsze zwolnienie rytmy serca. U zdrowych ochotników dawka 3 mg wywołuje maksymalne możliwe przyśpieszenie czynności serca będącego w spoczynku.

W przypadku ostrego niedokrwienia lub zawału mięśnia sercowego atropinę należy stosować rozważnie, gdyż przyśpieszenie czynności serca może nasilić niedokrwienie i zwiększyć obszar zawału.

Jeśli leczenie atropiną jest nieskuteczne rozważ leki drugiego rzutu. Należą do nich izoprenalina (dawka początkowa 5uq/min), adrenalina (2-10uq/min) (ZRM P)  oraz dopamina (2-10uq/kg/min).

               fot. źródło: Dawkowanie Adrenaliny w przypadku Bradykardii -  źródło Na Ratunek 4/16

Jeśli bradykardia jest wywołana zawałem ściany dolnej mięśnia sercowego, występuje po przeszczepie serca lub w przebiegu urazu rdzenia kręgowego, należy rozważyć zastosowanie teofiliny (100-200 mg w powolnym wlewie dożylnym). 

Jeżeli potencjalną przyczyną bradykardii są B-blokery lub blokery kanały wapniowego rozważ dożylne podanie glukagonu.  Standardowo dorosłym podaje się w pierwszej kolejności bolus 5–10 mg, a następnie kontynuuje jako wlew ciągły 1–5 mg/h.

Nie należy podawać atropiny u pacjentów po przeszczepie serca gdyż paradoksalnie może to wywołać zaawansowany blok przedsionkowo-komorowy lub nawet zahamowanie zatokowe.

Stymulacja.

Jeżeli nie ma odpowiedzi na leczenie atropiną lub jest mało prawdopodobne, że atropina będzie skuteczna należy natychmiast wdrożyć stymulację przedskórną.

Stymulacja przezskórna może powodować ból a przechwycenie mechaniczne może nie zostać osiągnięte. Potwierdź skuteczność przechwycenia mechanicznego i ponownie oceń stan pacjenta, a w celu kontroli bólu zastosuj sedację (Relanium, Midanium) i analgezję (Morfina, Fentanyl). Spróbuj zidentyfikować przyczynę bradyarytmii.

Jeśli atropina jest nieskuteczna a stymulacja przezskórna nie jest natychmiastowo dostępna oczekując na sprzęt do stymulacji elektrycznej można podjąć próbę stymulacji mechanicznej pięścią. Należy rytmicznie uderzać zamkniętą pięścią w okolicę dolnej części lewego brzegu mostka starając się uzyskać częstość stymulacji fizjologicznym zakresie 50-70/min.

Zasięgnij porady specjalisty w celu oceny wskazań do czasowej stymulacji endokawitarnej. Należy ją rozważyć w przypadku wystąpienia asystolii w wywiadzie, bloku przediosnkowo - komorowym II stopnia typu Mobitz II, całkowitego bloku serca (III stopnia szczególnie z szerokimi zespołami QRS lub początkową częstością rytmu <40/min) lub w przypadku występowania zatrzymania czynności komór powyżej trzech sekund.

Algorytm postępowania:




źródło: ERC 2015

czwartek, 10 listopada 2016

Nominacja do plebiscytu Wielkopolski Hipokrates 2016...

Niezmiernie miło jest mi poinformować że otrzymałem nominację do plebiscytu Wielkopolski Hipokrates 2016 w kategorii Ratownik Medyczny Roku. :)

Jest to dla mnie olbrzymie wyróżnienie i nie pozostaje mi nic innego jak prosić o Wasze głosy :)

Z góry dziękuję za wsparcie :)

Kuba.

Jeśli doceniasz to co robię na co dzień dla innych na blogu, facebooku oraz w pracy zawodowej: 

Wyślij sms o treści RMR.7 na numer 72355



Głosowanie trwać będzie od 10 listopada do 14 grudnia do godz. 20:59:59.

„Rozpoczynamy plebiscyt Wielkopolski Hipokrates 2016. Pracownik służby zdrowia to zawód wyjątkowy. Poza wiedzą, kwalifikacjami i doświadczeniem, żeby spełniać się w tej roli, trzeba posiadać umiejętność nawiązywania relacji z pacjentami, zjednywania ich zaufania i sympatii, umiejętność bycia czasami jednocześnie ich opiekunem i przyjacielem.

Dla Ratownika Medycznego który jest lubiany i szanowani praca jest łatwiejsza, a jej efekty lepsze. Takich właśnie pracowników służby zdrowia z Wielkopolski nagrodzimy w akcji, którą prowadzimy wspólnie z Uniwersytetem Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu i Wielkopolskim Odziałem Wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia. Szukamy tych, którzy zjednują sobie pacjentów swoją cierpliwością, uprzejmością i serdecznością. Ale także takich, którzy szacunek zdobywają fachowością i autorytetem.”

Więcej informacji na temat ratownika z naszego powiatu przeczytasz:

http://krotoszyn.naszemiasto.pl/artykul/jakub-nelle-ratownik-z-powolania-oddaj-na-niego-glos,3913123,artgal,t,id,tm.html

piątek, 4 listopada 2016

Resuscytacja osób dorosłych oraz automatyczna defibrylacja zewnętrzna - BLS

Intencją algorytmu resuscytacji u osób dorosłych jest przedstawienie poszczególnych kroków w sposób logiczny i zwięzły tak aby były łatwo do nauczenia, zapamiętania i wykonania przez każdą osobę udzielającą pomocy.

Algorytm postępowania w zatrzymaniu krążenia dla osób dorosłych.



Postępowanie u dorosłych z niedrożnością dróg oddechowych spowodowaną ciałem obcym.

PAMIĘTAJ NIC NIE ZASTĄPI PRAKTYCZNEGO SZKOLENIA !


Film instruktażowy.


Oglądaj, klikaj i sprawdź, czy wiesz, jak uratować życie. 

źródło: ERC 2015

Art dodany w myśl wytycznych ERC "Wykorzystanie mediów społecznościowych w celu rozpowszechniania informacji na szerszą skalę i podczas kampanii społecznych mających przynieść zmiany.

Podsumowując technologia i media społecznościowe są potężnymi wektorami implementacji i wdrażania zmian. Należy zachęcać do ich rozwoju i wykorzystywania a także analizy aby ocenić ich rzeczywisty wpływ na przeżywalność. Należy zachęcać do wykorzystywania każdej technologii która może przyśpieszyć podejmowanie RKO przez świadków zatrzymania krążenia i umożliwić szybki dostęp do nabliższczego AED. Wykorzystanie mediów społecznościowych może okazać się korzystne dla wdrożenia szybkiej odpowiedzi na pozaszpitalne zatrzymanie krążenia"